Niepełnosprawny emeryt przegrywa sześcioletnią walkę o pozostanie w swoim domu w południowo-zachodnim Sydney przez 21 lat

Moja ciocia Carol Carter od sześciu lat ma trudności z pozostaniem w domu.

Ale w ciągu zaledwie kilku tygodni 72-letni emeryt może zostać zwolniony. Mówi, że nigdzie się nie wybiera.

„Jestem zdenerwowany, ponieważ nikt mnie nie słucha, nie słucha mnie” — powiedział jeden ze starszych w Kamilaroy.

Moja ciocia Carol od 21 lat mieszka w mieszkaniu komunalnym w Rivesby, na południowy zachód od Sydney.

Dorastałem w dziewięcioosobowej rodzinie, ale teraz nie mogło być inaczej, bez rodzeństwa, dzieci i ograniczonej sieci wsparcia.

Przez ostatnie dwie dekady żyła z zespołem Guillain-Barré – rzadkim zaburzeniem neurologicznym, które spowodowało, że straciła czucie od „nosa do palców stóp” i musiała używać wózka inwalidzkiego, aby utrzymać się w ruchu.

„Nie mogę obierać ziemniaków ani zbierać winogron”.

Od 2015 roku walczy o pozostanie w domu – jeśli ma się przeprowadzić, jak mówi, dom musi odpowiadać jej konkretnym potrzebom zdrowotnym.

Rząd NSW chce przenieść go do nowego domu kilka przecznic dalej, aby móc zagospodarować teren i zbudować 18 nowych mieszkań komunalnych.

Ale moja ciocia Carol mówi, że to nie takie proste.

„To takie trudne, że nie rozumieją… Nie mogę nauczyć się nowych zadań” – powiedziała.

„Moje ciało jest zdrętwiałe, ręce, wszystko, czego dotykam, jest jak aksamit”.

„Jeśli nie zobaczę swoich stóp, bo całe moje ciało jest zdrętwiałe, mogę mieć wypadek”.

W oświadczeniu NSW Land and Housing Corporation (LAHC) powiedział, że moja ciocia Carol podpisała umowę najmu na przeprowadzkę do nowej nieruchomości w Revesby po „szerokich konsultacjach” – coś, czemu sprzeciwiła się i walczyła.

„Terapeuta zajęciowy wyznaczony przez najemcę zalecił konkretne zmiany w nieruchomości i od tego czasu prace te zostały zakończone”. Napisano w oświadczeniu.

„Gdy najemca wprowadzi się do nowej nieruchomości, umożliwi to LAHC przystąpienie do budowy 18 nowych domów specjalnie dla potrzebujących”.

Jej sprawa była dwukrotnie wnoszona do Komisji Odwoławczej ds. Mieszkalnictwa w ciągu ostatnich sześciu lat i cała przydzielona jej praca została zakończona.

Moja ciocia Carol twierdzi, że nie dokonano niektórych zmian potrzebnych do bezpiecznego życia.

Martwi się, że poręcz jest „zbyt gruba do uchwycenia”, że rampa jest za szeroka i za długa, a konstrukcja kuchni „nie pozwala jej bezpiecznie się poruszać”.

„Uważają, że ten dom jest odpowiedni dla każdego, kto porusza się na wózku inwalidzkim lub ma jakąkolwiek niepełnosprawność, co nie jest prawdą” – powiedziała.

„Nie martwią się o moje bezpieczeństwo ani moje zdrowie – chcą tylko tego, czego chcą”.

„Dlaczego nie mogą budować wokół mnie? Pozostało mi tylko trochę czasu, a potem dołączę do moich przodków”.

Aunty Carol współpracuje z Metro Assist, organizacją non-profit działającą na rzecz różnych społeczności z południowo-zachodniego Sydney.

Jutro Dział Wsparcia Najemców przekaże władzom stanowym odpowiedź dotyczącą nakazu eksmisji.