Prawdziwa historia drugiej wojny światowej w Monachium Netflix: Edge of War

Kleist Schmenzen udał się pod przybranym nazwiskiem do Londynu, gdzie nawiązał kontakt z kilkoma przywódcami Partii Konserwatywnej, w tym Sir Robertem Vanseartem, niemieckim ekspertem w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a także Winstonem Churchillem. Być może wskazując również na oderwanie rządu Chamberlaina od rzeczywistości, Kleist Schmenzen musiał przekonać Vansearta, że ​​Hitler nie jest pod kontrolą jastrzębi wojennych w partii nazistowskiej. Zamiast tego, jak twierdził Kleist Schmenzen, „jedynym ekstremistą” prowadzącym wojnę był sam Führer.

Do 28 sierpnia Chamberlain otrzymał trzy oddzielne raporty na temat inicjatyw Kleista-Schmenzen, w tym większość z nich wprost od Churchilla, który był głośny w swoim sceptycyzmie wobec Hitlera i rzekomych planów ekspansjonistycznych dyktatora dla Europy. Chamberlain, który nie był wówczas fanem Churchilla, odrzucił te doniesienia. Brytyjski premier wierzył, że może nawiązać osobiste relacje z Hitlerem, które zapobiegną wojnie. Również, być może nie niesprawiedliwie, Chamberlain był sceptyczny wobec perspektyw udanego niemieckiego puczu wojskowego, porównując spisek Kleista-Schmenzen do XVIII-wiecznych jakobinów, którzy bez powodzenia planowali przywrócić tron ​​angielski rodzinie Stuartów.

W tym samym dniu, w którym zdymisjonowano Chamberlaina, Beck zrezygnował z armii niemieckiej, a wewnętrzny opór przeciwko Hitlerowi ponownie zapadł w otchłań przed ostatecznie nieudaną próbą zamachu na Führera w 1944 roku.

Biosfera i ekspansywna wizja Hitlera

Jak już wspomniano, 26 września 1939 r. Hitler ogłosił w Niemczech, że przejęcie Sudetów będzie „ostatnim roszczeniem terytorialnym, jakie muszę złożyć w Europie”. To utorowało drogę dla Chamberlaina, by uwierzyć nazistom na słowo – usłyszeć to, co chciał usłyszeć – i zawrzeć układ, który legalnie pozwoliłby w oczach świata rozszerzyć Niemcy. O ile mi wiadomo, żaden rzeczywisty dokument nie został udostępniony Chamberlainowi ani żadnemu innemu krajowi zachodnioeuropejskiemu, który drukuje czarno-białą wielką wizję Hitlera o wojnie podboju w Europie, wzorowaną na MacGuffin Monachium: Na krawędzi wojny. Można jednak argumentować, że Wielka Brytania i Francja nie powinny były tego potrzebować. Churchill z pewnością twierdził, że to był koniec gry Hitlera.

Pojęcie „życiowej przestrzeni” jest wspomniane w poufnym dokumencie Paul Ledda Hugh Monachium, a ta niemiecka koncepcja „przestrzeni życiowej” wyprzedza nawet zjednoczone Niemcy. Termin pochodzi z 1860 roku, a na początku XX wieku stał się pojęciem używanym przez Cesarstwo Niemieckie w celu uzasadnienia potrzeby kolonizacji – zwłaszcza po tym, jak Niemcy zostały prawie zagłodzone przez blokadę aliancką podczas I wojny światowej. Hitler po raz pierwszy publicznie użył terminu „przestrzeń życiowa” w swoim manifeście z 1925 r moja walka. W tekście Hitler poświęcił cały rozdział „orientacji wschodniej lub polityce wschodniej”, który nakreślił potrzebę rozszerzenia przez Niemcy swoich granic na wschód poza granice istniejące przed I wojną światową. Zamiast tego Hitler spodziewał się, że inwazja na ziemie wschodnie będzie okazją do stworzenia większej ilości ziemi dla rzekomej nadwyżki obywateli niemieckich i jako okazji do przejęcia zasobów, które teoretycznie zapobiegną blokadzie przed zagłodzeniem narodu niemieckiego, jak to miało miejsce w Wielka wojna.

Pod dyktaturą Hitlera Niemcy zaanektowały Austrię wiosną 1938 roku, po czym rozszerzyły się na Czechosłowację. Jednak Francja i Wielka Brytania przyjęły słowa III Rzeszy, że będzie to koniec jej ekspansji. W niecały rok okazało się to błędne, ponieważ naziści najechali resztę podzielonej teraz Czechosłowacji i zaczęli przygotowywać się do inwazji na Polskę.