Recenzja Leave No Traces – Gęsta, szczegółowa rekonstrukcja morderstwa polskiego nastolatki | Film

D.Jego polski dramat pełen dobrych intencji oparty jest na prawdziwych wydarzeniach: najgorsze W 1983 roku 18-letni Crescors Presmick został pobity na śmierć Na warszawskim komisariacie ukrywano przestępstwo na najwyższych szczeblach władzy. Filmowiec Jan P Matuszyński opisuje incydent w subtelnych, pełnych (a czasem wyczerpujących) szczegółach. Jego film jest genialny i użyteczny, ale nieco obciążony chęcią oddania sprawiedliwości historii.

Zaczyna się ekscytująco, gdy dwóch przyjaciół wędruje po warszawskim placu w Crescors (Matthews Korsky) i Żurek (Tomas Zitek). Poproszony przez policję o sprawdzenie dowodu tożsamości pary, Cresscourse odmówił – znał swoje prawa. Jego matką była Barbara Sadovska, poetka i zdeklarowana krytyk komunistycznego rządu. Na stacji został brutalnie pobity. W pewnym momencie stary oficer beszta go za uderzenie nowoprzybyłego w plecy rozmówcą. Spójrz na brzuch, na który szczeka: „Nie daje znaku”. Grzegorz umiera dwa dni później.

Nie zdziwiłbym się, gdyby scena została przerobiona na dokument, ale jej obserwacja, podobnie jak w przypadku wielu Leave No Traces, oderwany styl trochę mnie ochłodził. Reszta filmu koncentruje się na przyjacielu Cresscore, Zurku; Jest jedynym świadkiem zbrodni i chce zeznawać. W zamian rząd wchodzi w tryb ukrywania. Najpierw gazeta donosi, że Grzegorz i Jurek są parą narkomanów nierozłączek. Następnie służby bezpieczeństwa kopią brudy na rodzinę Zurychu. Tymczasem dwaj asystenci medyczni ustawiają się w kolejce jako spadający faceci do pokonania. Tutaj film wciąga nas w szary, biurokratyczny świat Johna Lee Careya, palenia papierosów i moralnego wyczerpania – szczegóły wczesnych lat 80. są niesamowite. Ostatecznie film nigdy nie był nieciekawy, ale nie osiągnął wystarczającej prędkości ani mocy na 160-minutowy bieg Marathon Slack.