Przecław News

Informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej w Wiadomościach Przecławia.

U szczytu potęgi legendarny komik Bob Hope wielokrotnie odwiedzał Alaskę

część pliku Cotygodniowa seria O historii Alaski według miejscowego historyka Davida Reimera. Masz pytanie dotyczące historii Anchorage lub Alaski lub pomysł na przyszły artykuł? Przejdź do formularza na dole tej historii.

Na długo przed tym, jak zagrali The Grateful Dead i Ozzy Osbourne w Anchorage’s West High, szkoła gościła zupełnie innego rodzaju artystę. Podczas jednej ze swoich licznych wycieczek, w których miał zabawiać żołnierzy, niezwykły komik wodewilowy Bob Hope prowadził tam dwa występy pod koniec 1956 roku, zaledwie rok po otwarciu szkoły.

Hope (1903-2003) był jednym z najpopularniejszych aktorów i komików w Ameryce, zwłaszcza w okresie swojej świetności od lat 40. do 50. XX wieku. W ciągu ośmiu dekad w showbiznesie występował w produkcjach teatralnych, programach radiowych, programach telewizyjnych, filmach, komiksach, książkach i w każdym innym medium, jakie można sobie wyobrazić. Zagrał w 54 filmach – plus kilka mniejszych występów – w tym jeden, który jest częściowo osadzony na Alasce. „Droga do Utopii”, część popularnej serii filmów Hope i Binga Crosby „Droga do…”, została wydana w 1946 roku. Hope i Crosby grają oszustów o dobrym charakterze podczas gorączki złota w Klondike.

Plakat filmowy Bob Hope z 1945 roku "Droga do utopii" z Bingiem Crosbym

Oprócz swojej kariery znany jest również z wolontariatu wspierającego siły zbrojne Stanów Zjednoczonych poprzez wieloletnią współpracę z United Service Organizations (USO), która zapewnia rozrywkę członkom Sił Zbrojnych USA. W latach 1941-1991, od II wojny światowej do pierwszej wojny w Zatoce, Hope znalazła się na szczycie 57 USO Tour i tak skończyło się na Alasce.

Hope po raz pierwszy odwiedził Alaskę w 1942 roku i była to również jego pierwsza wycieczka USO poza sąsiednimi Stanami Zjednoczonymi. Wśród kilku przystanków na całym terytorium Hope miała pojawić się na imprezie tanecznej w centrum Anchorage. Teatr został zbudowany, a 16 września, pomimo deszczu, pojawiło się prawie 4000 mieszkańców, prawie na pewno największy tłum w dotychczasowej historii miasta. Zaledwie trzy lata temu, zanim wybudowano Fort Richardson, w granicach miasta było mniej niż 3500 mieszkańców.

Niestety Hope i jego mobilny oddział zostali uwięzieni w samolocie nad głową, nie mogąc wylądować z powodu gęstej mgły. Hope powiedziała: „Trochę się martwiłem. Chłopcze. Mgła spłynęła prosto na ziemię i tam lecieliśmy nad miastem i nie mogliśmy dostać się na lotnisko. Lecieliśmy na wysokości 13 000 stóp i było deszcz ze śniegiem. Wyglądało to naprawdę kiepsko, bracie… boimy się, że lada chwila ruszymy na wzgórza.”

READ  Kolejny światowej klasy park rozrywki przechodzi na bardziej wszechstronny dress code dla członków zespołu

Wszyscy nosili parasole. Jeden z silników Lockheed Lodystar C-60 zgasł, potknął się, a następnie zgasł. Radio zostało wyłączone. Kiedy samolot stracił wysokość, Hope ruszył naprzód i powiedział pilotowi Robertowi Gatesowi: „Wszyscy tam się modlą”. Gates odpowiedział: „Powiedz im, żeby nie przestawali!” Gdy Ziemia utraciła łączność radiową, dowódca w Elmendorf nakazał działanie reflektorów, co było ważnym gestem, biorąc pod uwagę protokoły zaciemnienia w czasie wojny. Piloci zauważyli blask podczas pogody i bezpiecznie wylądowali. Gdy silnik nie działał, nie mogli kołować, więc różni obecni oficerowie wojskowi rzucili się na pole, aby sprawdzić, czy Hope przeżyła. Choć przegapił koncert w śródmieściu, Hope zyskał legendarną historię ze swojego repertuaru.

Tak więc Bob Hope w 1942 roku wprowadził model Alaskan

W grudniu 1949 Hope wróciła i zwiedziła bazy wojskowe w Kodiak, Fairbanks i Anchorage, rozmawiając z około 5000 żołnierzy i kobiet w Elmendorf Field Hangar. W listopadzie następnego roku ponownie zagrał na Alasce, w tym dwugodzinny występ z 40 innymi wykonawcami dla 10 000 żołnierzy w tej samej stodole Elmendorf. Maska Cup’ig z wyspy Nunivak i kilka kawałków kości słoniowej znalazły się wśród prezentów posypanych komikowi.

Filmy Boba Hope’a były pokazywane w kinach Empress i Fourth Avenue, podczas gdy jego pokazy były stale w radiu i telewizji, ale ten sam człowiek wrócił do Anchorage w 1956 roku. Potwierdzenie przyszło późno z miesięcznym wyprzedzeniem. Hope and company wystąpią w Elmendorf Air Force Base i Fort Richardson w Anchorage, a także w Ladd i Eielson Air Force Bases poza Fairbanks.

Plakat do filmu Bob Hope 1945 "Droga do utopii" z Bingiem Crosbym

Komik Jerry Colonna, który był także pasażerem przerażającego samolotu C-60 z 1942 roku, dołączył do Hope, podobnie jak podczas kilku tras. Inni wykonawcy to aktorka i tancerka Ginger Rogers, piosenkarka Peggy King, aktorka i felietonistka Heda Hopper, Miss Universe Carol Morris, muzyk Les Brown, Purdue University Glee Club i nowa popularna grupa Del Rubio Triplets.

Jedna z towarzyszących postaci była tak sławna jak Hope, choć na pewno nie ze względu na jego zdolności aktorskie. Legenda baseballu Mickey Mantle, zwycięzca triple-A i najcenniejszy zawodnik na świecie, również wybrał się w podróż na północ. Jego wizyta była pierwszym publicznym występem na Alasce jednej z obecnych lig od czasu, gdy Stan Musial, Dixie Walker i Hank Boroy wzięli udział w wycieczce po bazie wojskowej podczas II wojny światowej.

Nad Czwartą Aleją wisiał napis „Hello Bob Hope”. Po przybyciu wykonawcy dobrze znosili godzinną uroczystość przed ratuszem w ujemnych temperaturach, tupiąc nogami, aby się ogrzać na prowizorycznej platformie. Gdy tłum klaskał po plecach, Hope zażartował: „Dziękuję, dziękuję, tak miło jest wyciągnąć ręce z kieszeni”. Po wprowadzeniu do Miss Fur Rendezvous Bobby Wilkinson z 1956 roku Hope oświadczyła: „Najpiękniejsza para zamarzniętych nóg, jaką kiedykolwiek widziałem!”

READ  Cztery flamandzkie produkcje zostały wybrane na największy amerykański festiwal filmów krótkometrażowych

Podobnie jak w latach 1942, 1949 i 1950, głównym celem Hope było zapewnienie rozrywki żołnierzom, żołnierzom i kobietom często stacjonującym daleko od swoich domów. Jednak tym razem zaplanował również dwa występy poza normą. 20 i 21 grudnia wraz z zespołem wystąpił w audytorium Anchorage High School (obecnie West High School). Technicy i ekipa NBC nakręcili i zmontowali oba programy do odcinka „The Bob Hope Show”, który został wyemitowany 28 grudnia, pierwszego telewizyjnego programu telewizyjnego nakręconego w Anchorage.

Po początkowym ograniczeniu obecności mężczyzn, kobiet i ich rodzin, wojsko otworzyło kilka miejsc balkonowych dla ludności cywilnej. Izba Gospodarcza zajęła się dystrybucją tych biletów i, jak można się było spodziewać, oferowała je wyłącznie „szefom organizacji ogólnospołecznych, klubów usługowych, szkół i władz miejskich”. Innymi słowy, obecni byli albo w wojsku, członka rodziny wojskowej, albo lokalnych VIP-ów.

W Anchorage Daily Times, redaktor Bob Atwood powiedział: „Bob Hope może przejść długą drogę w kierunku osiągnięcia tego, co Alaskańczycy próbowali zrobić od lat. Dzięki swojej platformie może pomóc w lepszym zrozumieniu Alaski wśród ludzi tego narodu Może pomóc przezwyciężyć błędne przekonanie, że Alaska to ponura kraina psich oddziałów i igloo”. Atwood był bardzo optymistyczny. Zgodnie z oczekiwaniami, Hope ugięła się przed stereotypami z Alaski, takimi jak totemy, pogoda, wydobycie złota i psie zaprzęgi dla żartów. Mimo to tłum go zjadł.

Pokaz rozpoczął się monologiem Boba Hope. Wcześnie uderzył w armię, mówiąc: „Tu, na Alasce mają różnego rodzaju żołnierzy. Mają armię, marynarkę wojenną, siły powietrzne. To nowy mundur i działa pięknie. kiedykolwiek widziałem. Nie wiem, jakie zakłady grają”. Dla niej, ale dziś rano rozglądałem się po Anchorage i po raz pierwszy widzę odrzutowiec B-47 w witrynie Hawk’s ”. „I chcę ci powiedzieć miłą rzecz o tych facetach tutaj, wszyscy zgłosili się na ochotnika”. Przerwał, gdy wojskowy tłum wygwizdał, po czym dodał: – Do Honolulu. Tłum wybuchnął śmiechem.

O pogodzie i porach roku na Alasce powiedział: „Nie obchodzi mnie, co słyszałeś o pogodzie tutaj, to prawda… Teraz jest około 10 stopni poniżej. Nie wiem, co jest na zewnątrz. Tutaj, Rudolph, czerwononosy renifer to nie piosenka, to relacja o warunkach pogodowych”. Dodał: „Poważnie, nie mogłem uwierzyć, jak tu było zimno, dopóki nie przyszła foka i nie poprosiła mnie, żebym zrobił z niej płaszcz”. „Czas, który naprawdę lubię tutaj, to wschód słońca. Również zachód słońca. To ten sam czas. Budzisz się o 10 rano i mówisz:” Ładny dzień, czyż nie. „

A o dzikiej przyrodzie powiedział: „Choć tutejsze polowanie jest naprawdę fajne, gdzie indziej można zastrzelić morsa bez wstawania z łóżka? To nierówny kraj. trzy razy”. Zanim zdał sobie sprawę, że patrzy na niedźwiedzia”.

READ  Odtwórz odważne rzęsy Violi Davis za niewielką cenę

Stamtąd program przechodzi do pierwszych dwóch długo działających przedstawień. Hope gra niezorientowanego turystę i kolekcjonera skał, który jedzie taksówką do baru. Ponieważ ta scena znajduje się na Alasce, domek to psie zaprzęgi prowadzone przez Earla Norrisa. Kelner, grany przez Colonnę, pyta Hope: „Ile dostałeś pieniędzy?”. Hope, która odbyła wystarczająco dużo wizyt na Alasce, aby zobaczyć wysokie ceny, odpowiedziała: „Kuczę się tu od dłuższego czasu. Niewiele mi zostało. Kupiłem posiłek”.

Gdy Hope opróżnia kieszenie, znajduje żółty kamień: Złoto! Nagle zwrócił na siebie uwagę wszystkich w salonie, łącznie z kelnerem, żołnierzami, mieszczanami i przechodzącym niedźwiedziem polarnym. Seksowna Ginger Rogers wkracza i uwodzi Hope w miejscu jego uderzenia w złoto. W końcu ustępuje i zgadza się narysować mapę na gołych plecach Rogersa. W tym momencie okrzyki mężczyzn z publiczności wzrosły.

Identyczne trojaczki Del Rubio śpiewają, gdy aktorzy i ekipa przygotowują się za kulisami do następnego sitcomu, w którym Hope jest weteranem wojskowym. Spiker mówi: „Jego ludzie rządzą z żelazną głową”. Po tym, jak Hope każe mężczyznom „wypolerować skały i zmienić śnieg, robi się brudny”, pułkownik wtrąca się i każe Hope’owi traktować swoich ludzi bardziej życzliwie. „Za bardzo kierujesz ludźmi. Nie traktujesz ich jak ludzi” – mówi pułkownik. „Ale to żołnierze” – odpowiada Hope.

Jednak zepsuty debiutant, niezgrabnie grany przez Mantle, wystawia na próbę cierpliwość Hope do nowego mandatu. Wyposażenie rekruta obejmuje kapcie, zasłony do jego łóżka i list od matki z prośbą „nie wstawaj go tak wcześnie rano”. Nie mogąc poradzić sobie z sympatyczną armią, sierżant zostaje zdegradowany do stopnia żołnierza.

The Purdue Glee Club śpiewa, Peggy King śpiewa, Hope tańczy z Rogersem, a generał porucznik Frank Armstrong, dowódca generalny na Alasce, dziękuje wykonawcom. Następnie Hope zamyka przedstawienie w bardziej tęskny sposób, zauważając: „Ci goście z Dowództwa Alaski stoją między tobą a potencjalnym atakiem. Nasze czapki dla nich”. Wędrujący artyści uciekli wśród wyjących wiwatów. Zawsze było więcej koncertów i więcej miast do trafienia.

Główne źródła:

„Audytorium zacięte dla występu Boba Hope”. Anchorage Daily Times, 21 grudnia 1956, 1, 11.

„Bob Hope Troupe gra do 10 000 w bazie”. Anchorage Daily Times, 2 listopada 1950, 1.

„Słynna maska ​​przynosi nadzieję na szyję”. Anchorage Daily Times, 24 września 1942, 1.

Trwają ostateczne plany na Bob Hope Show. Anchorage Daily Times, 17 grudnia 1956, 1.

Gallaghera, Jaya. Mantle debiutuje jako aktor telewizyjny w „Mama’s Boy” Anchorage Daily Times, 21 grudnia 1956, 1, 12.

„Nadzieja, płaszcz przyjeżdża na Alaskę.” Anchorage Daily Times, 20 listopada 1956, 1.

Hope Pokaż bilety. Anchorage Daily Times, 20 grudnia 1956, 1.

„Mały Hollywood”. Anchorage Daily Times, 19 grudnia 1956, 8.

Maxell, Rebeko. „Dzięki za wspomnienia: załogi lotnicze pamiętają, że służyły im jako USO z udziałem Boba Hope. Magazyn Smithsonian, styczeń 2010.

Pomfrey, Fritz. „Zimna pogoda, ciepła gościnność, witamy nadzieję w cywilnej ceremonii”. Anchorage Daily Times, 22 grudnia 1956, 1, 9.

„Cesja płacenia czynszu żołnierzom”. Anchorage Daily Times, 24 grudnia 1949, 1, 3.

„Doskonałi goście”. Anchorage Daily Times, 22 grudnia 1956, 6.