Ktoś powinien zapisać ten przywilej

Na poziomie makro „Krzyk” (2022) wypiera filmy „Krzyk”, nadając im nową warstwę połysku. Kiedy w 1996 roku Casey Becker w reżyserii Drew Barrymore została zapytana o jej ulubione straszne filmy, platynowa blondynka wymieniła filmy z lat 70. i 80., ale nie najnowsze. Dzieje się tak częściowo dlatego, że „Krzyk” (1996) został wydany w czasach kryzysu: zaledwie rok wcześniej w szóstym filmie Michaela Myersa pojawił się w kulcie, a trzy lata wcześniej Jason musiał iść do piekła, sprowadzając fanów do kasa biletowa. Scena slajdów kości wymagała zresetowania, a dwóch Wes Craven pojawiło się z „Wes Craven’s New Nightmare” i „Scream”.

Nouveau — „Krzyk” jest kupowany z następnym pokoleniem w taki sam sposób, jak Kirby (Hayden Panetierre) w „Krzyku 4” — dzięki aktualizacji katalogu filmowego, częściowo dlatego, że w ostatniej dekadzie widzieliśmy błogi, błogi horror, który entuzjastycznie cytują Tara i Mindy. Między innymi „The Babadook”, „Dziedziczy”, „To podąża” i Jordan Peele, wszyscy zdobyli uznanie, wraz z komentarzem filmowym, który charakteryzował wszystkie poprzednie filmy „Krzyku”. Nawet Amber, jako współzabójca, pisząc o obsesyjnej krytycznej energii Timothy’ego Olyphanta i jego braci Mickey Altieri w „Krzyku 2”, obaj bronią małostkowej wiedzy i nazywają siebie zbawicielami w imię gatunku.

Ze śliną sączącą się z jej ust, Amber zażartowała: „Ktoś musi ocalić ten przywilej”. Ritchie nadal twierdzi: „Jak toksyczni mogą być fani? Chodzi o miłość”, po tym, jak kilka osób zostało zadźganych nożem, aby wywołać kontynuację. To jest doskonałe — a jeśli wpadłeś w śmietnik komentarzy na temat jakiejkolwiek serii filmów w mediach społecznościowych, istotne — komentując zarówno wycinanki, jak i otaczającą je kulturę.

Piąty wpis w Woodsboro’s Journey jest bałaganiarski, ale jego przesłanie jest tak samo odpowiednie do wieku, jak Wes Craven i Kevin Williamson sprzed dwudziestu pięciu lat.

To płacz, kochanie.