Nowe głosy w mieście. Udział uchodźców w Warszawie, Gdyni, Wrocławiu i Lublinie: mechanizmy, najlepsze praktyki i rekomendacje – Polska

W niektórych polskich miastach odsetek uchodźców wśród mieszkańców przekracza 20%. Wielu z nich przebywa w Polsce na stałe. Chociaż uchodźcy nie mają prawa do głosowania, mają inne możliwości wpływania na decyzje podejmowane w ich nowych społecznościach lokalnych przez urzędników, dyrektorów szkół lub burmistrzów miast. Jednak wiele osób nie zdaje sobie sprawy z narzędzi, którymi dysponuje i jak skutecznie z nich korzystać. Biorąc pod uwagę rosnącą obecność przesiedleńców wśród polskiej populacji miejskiej, wydaje się, że warto zastanowić się, w jaki sposób należy włączyć uchodźców w lokalne procesy decyzyjne.

Są ku temu co najmniej dwa główne powody. Po pierwsze Idealistyczny powód – W społeczeństwie demokratycznym wszyscy mieszkańcy bez względu na obywatelstwo powinni mieć prawo do kształtowania polityki, według której funkcjonuje. Nawet jeśli wielu uchodźców nie odczuwa potrzeby głębszego uczestnictwa w swoim społeczeństwie lokalnym, to prawo to jest niezbywalne, jak to często bywa w przypadku obywateli Polski. Postawę tę tłumaczy się sytuacją, w jakiej się znajdują. Wielu z nich ma rodzinę na Ukrainie i koncentruje się na zabezpieczeniu dochodów w nowej sytuacji w Polsce. Po drugie, powód praktyczny – Brak włączenia nowych mieszkańców w procesy kształtujące społeczności miejskie będzie kreował przyszłe konflikty społeczne. Zachęcanie do aktywnego uczestnictwa w celu lepszej integracji osób z doświadczeniem uchodźczym może stać się narzędziem promowania spójności społecznej.

zlecił badanie przeprowadzone przez DRK Fundacja Stokesnia Zrozumienie barier utrudniających poprawę istniejących mechanizmów udziału społeczeństwa w Polsce w celu uwzględnienia głosów i punktów widzenia osób wysiedlonych. W ramach badań opracowano bazę danych o istniejących mechanizmach partycypacji społecznej apps.stocznia.org.pl/nowe_glossy/