Piękno brodatej damy napotyka kobiece spojrzenie i wprawia Cannes w osłupienie

Kobiece spojrzenie nie jest konstruktem akademickim. To coś prawdziwego, co zmienia naszą zdolność empatii i patrzenia na świat w innym świetle, co nowy film „Rosalie” umiejętnie pokazał na Festiwalu Filmowym w Cannes w tym tygodniu.

Pokazywany w sekcji Un Certain Regard film, w którym występuje francusko-polsko-fińska aktorka Nadja Tereszkiewicz, wyreżyserowany przez francuską reżyserkę Stéphanie de Giusto, opowiada historię osadzoną pod koniec XIX wieku o kobiecie – Rosalie – z dziwnym schorzeniem: ona się starzeje. broda. prawdziwa broda

Jest owłosiona na ciele jak mężczyzna. Co robi, gdy Rosalie osiąga pełnoletność, wychodzi za mąż i pragnie tego wszystkiego, co kobiety tak często robią — miłości, związku seksualnego i macierzyństwa?

Rosalie ma w sobie wiele buntowniczych i dzikich klimatów, które można znaleźć w zeszłorocznym singlu Cannes Corsage, w którym pod koniec 19 roku wystąpiła Vicky Krebs.^y Wieczna cesarzowa Sisi. Chociaż Rosalie nie jest nikim w małej francuskiej wiosce, jej historia ma podobny wydźwięk – kobieta domagająca się swojej sprawczości, domagająca się prawa do pojawienia się i istnienia w świecie pogrążonym w katatonii przez przyjęte idee.

Przeczytaj także:
Harrison Ford powstrzymuje łzy podczas owacji na stojąco po premierze „Indiany Jonesa 5” (WIDEO)

Ale świat się wycofuje. Skłonność do projekcji wstydu na „inną” Rosalie koliduje z jej pragnieniem przyjęcia swojej seksualności i sprawienia, by inni dostrzegli jej oczywiste fizyczne piękno, pomimo krzaczastej blond brody. (Zaufaj mi) W przeciwnym razie mogłaby po prostu poddać się prawdziwemu impulsowi, by uciec i dołączyć do cyrku.

Di Giusto intensywnie śledzi kamerę na miękkich policzkach, twarzy i wyrazistych niebieskich oczach Tereszkiewicz, przyciągając uwagę nawet wtedy, gdy nie można nie zauważyć zbyt gęstej brody na jej szczęce. Piękne zdjęcia dzikiej przyrody kontrastują z ciasno utkaną, dosłownie zapiętą na guziki garderobą Rosalie, którą stara się pomieścić.

I choć jej mąż nie może jej pokonać, Rosalie nie wstydzi się swojego zarostu. Przyjmuje swoją „wadę” jako sposób na zarabianie na życie w małym miasteczku z nielicznymi możliwościami kariery dla kobiet i mężczyzn. Jako gospodyni miejscowej kawiarni zapuszcza brodę, aby wszyscy przychodzili podziwiać jej dziwność i kupować piwo. Ale podteksty ludzkiego wstydu i poczucia winy, potrzeba wytykania palcem kogoś, kto nie jest taki jak inni, nieustannie podnoszą głowę.

Kontynuacja historii

Tereszkiewicz dominuje na ekranie z najodważniejszym występem, jaki można sobie wyobrazić — ona i obsada otrzymali owację na stojąco podczas czwartkowej premiery. Nie ma nic dziwacznego w jej odmienności, co przypomina mi, co kobiece spojrzenie wnosi do tej opowieści.

Buntowniczy duch w zaangażowanym społeczeństwie? Wydaje się, że to coś, co może skończyć się tylko tragedią. Ale pośród tego wszystkiego narodził się romans między Rosalie i jej konserwatywnym mężem Abelem. Odkupienie tej miłości wykracza poza tragedię i pozostawia nadzieję na końcu tej historii.

Przeczytaj także:
Cannes 2023: Zobacz, jak przybywa gwiazdorski czerwony dywan (ZDJĘCIA)