Dlaczego minęło dziesięciolecia, zanim opętanie stało się klasycznym horrorem?

Chociaż „Possession” można by z powodzeniem zepchnąć do królestwa horroru (choć zabawnego) „kultowego klasyka”, rywalizowało o prestiżową Złotą Palmę na festiwalu filmowym w Cannes w 1981 roku. O ile nagrodę ostatecznie otrzymał kolega z Polski reżyser Andrzej Wajda „Człowiek z żelaza”, „Opętanie” nie wyszło z festiwalu z pustymi rękami. Główna aktorka Isabelle Adjani zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki (która została jednocześnie przyznana Adjani za rolę w „Kwartecie” Merchant Ivory i łatwo zrozumieć, dlaczego. Jej maniakalna i całkowicie dysfunkcyjna gra jest głównym czynnikiem sukcesu filmu. Przynajmniej Przychodzi mi na myśl scena metra. Pewna, gdy przypomnimy sobie najstraszniejsze sceny w filmie.

W rzeczywistości występ Possession i Adjaniego przyniósł mu kilka wyróżnień, gdy przechodził z jednego festiwalu na drugi i ostatecznie zdobywał nagrody. W tym samym roku zdobył Nagrodę Krytyków Filmowych na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w São Paulo. W 1983 roku reżyser został uhonorowany Nagrodą Specjalną Jury Publiczności, a Adjani ponownie nagrodą dla najlepszej aktorki w portugalskim Fantasporto. Jej rola osiągnęła szczyt francuskiego uznania narodowego, kiedy zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na Cezarach w 1982 roku (w końcu film był wspólną produkcją Francji i Niemiec), zasadniczo odpowiednik Oscara we Francji.

Jasne jest jednak, że pochwała krytyków dla „The Possession” nie była wystarczająco bliska, by zakwestionować perłowe tendencje brytyjskiego National Viewers and Listeners Association w latach 80-tych.