Przecław News

Informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej w Wiadomościach Przecławia.

Jak działa efekt specjalny Go Motion

witamy w Jak oni to zrobili? – Comiesięczna kolumna przedstawiająca magiczne momenty filmu i wychwalająca techników, którym udało się go wyreżyserować. Ten wpis wyjaśnia, jak działa go-Motion, specjalny efekt stworzony przez Phill Tippett.


Mam nadzieję, że wszyscy przynieśliście swoje małe akcesoria i kapelusze z szerokim rondem – ponieważ za chwilę zajmiemy się archeologią animacji!

Przed początkiem lat 90., jeśli chciałeś zawrzeć w swoim filmie fikcyjne stworzenia, dinozaury lub ósme cuda świata, musiałeś polegać na praktycznych efektach. I widzisz, lubię męskie garnitury i masywne lalki tak samo, jak on jest ekscentrykiem. Ale wyróżnia się jedna z praktycznych technik, jako samo w sobie kreatywne medium i jeden z najstarszych efektów specjalnych kina: Zatrzymaj animację.

Prawie 150 lat po jego wynalezieniu system poklatkowy wciąż działa i działa. A kiedy lubię siedzieć tutaj i śpiewać pochwały w samą porę I Animacja Erdmanna Aby utrzymać zapalony płomień, warto pamiętać, że duża część celu poklatkowego nie dotarła do XXI wieku. Filmy takie jak Cobo i Khaitan (2016), Brakujący link (2019) i Film The Shaun the Sheep: Farmageddon (2019) Nie dąż do realizmu. Zatrzymanie ruchu w obecnym kształcie jest miniaturowe, przesadzone i niezainteresowane nim zamaskowany Dla ciebie to, na co patrzysz, jest czymś innym niż animacją. Ale nie zawsze tak było. Od jakiegoś czasu celem poklatkowym była kreacja wibrujący Sekwencje animacji, które wyglądały i poruszały się tak, jakby istniały w prawdziwym świecie.

A to prowadzi nas do fascynującej, aczkolwiek skazanej na zagładę, dekady w historii animacji: okresu, w którym innowacyjne umysły szukały (i zapewne odniosły sukces) wprowadzenia poklatkowego filmu na nowy poziom realizmu, zanim CGI wypuściło przysłowiowe drzwi. Jak na przykład Magazyn Big Picture Połóż to, Idź ruch on jest „ Prawie zapomniana skamielina przejściowa ”Ambitny pomost między nadprzyrodzonym dotykiem, z którego słynie Ray Harihausen I płynność kinetyczna, do której jesteśmy przyzwyczajeni w erze cyfrowej. Przyjrzyjmy się, jak to działa:


Jak oni to zrobili?

Krótko mówiąc:

Używając zawiasów sterowanych ruchem, go-Motion umożliwia ruch manekina na zawiasach, gdy roleta jest otwarta. Stwarza to wrażenie rozmycia ruchu. Chodzi o to, aby uniknąć poczucia odcięcia, które czasami towarzyszy tradycyjnej animacji poklatkowej.

długa historia:

Aby w pełni docenić techniczne aspekty go-motion, ważne jest, aby zrozumieć, dlaczego ten proces został wymyślony w pierwszej kolejności.

Stop-Motion to bardzo czasochłonna i pracochłonna technologia polegająca na fotografowaniu obiektów podczas ich stopniowego przesuwania. Gdy ta seria obrazów jest oglądana z prędkością 24 klatek na sekundę, zjawisko optyczne jest znane jako Ciągłość wizji Przejmuje kontrolę i wygląda na to, że ciało porusza się (mniej więcej) płynnie.

Podczas gdy film akcji na żywo wykorzystuje pojedyncze klatki do przechwytywania ruchu, który już się pojawił, zatrzymanie ruchu wykorzystuje pojedyncze klatki do przechwytywania obiektów klatka po klatce. W rezultacie zatrzymanie ruchu ma tendencję do tworzenia rozpoznawalnego efektu przerywania. To migotanie występuje, ponieważ poruszający się obiekt jest unieruchamiany w każdej klatce po zmianie położenia. Jeśli losowo zatrzymasz sekwencję poklatkową, każda klatka, na którą wylądujesz, będzie dość ostra, co jest świetne do robienia zrzutów ekranu, ale jest nieco problematyczne przy tworzeniu wiarygodnego ruchu.

READ  Ayushman Khurrana nazywa swoją okładkę GQ „Sex Liquid” i ma mieszane reakcje

Prawdziwe poruszające się obiekty uchwycone na filmie do niej Rozmycie w ruchu Ponieważ poruszają się, gdy roleta jest otwarta. Jeśli chcesz wstrzymać film przedstawiający psa powiększającego widok na plaży, istnieje szansa, że ​​jakakolwiek nieruchoma klatka będzie miała smugę w kolorze psa, a nie całkowicie ostry obiekt. Brak rozmycia ruchu w animacji zatrzymanej jest częścią tego, co sprawia, że ​​zatrzymanie ruchu wydaje się tak oczywiste Jak na przykład Zatrzymaj ruch. I zobacz: ten rodzaj zamierzonego i celowego ruchu jest idealny do czegoś z natury ciężkiego, takiego jak 70-metrowy brązowy gigant Dona Chaffeya Jason i Argonauci. Jednak ogólnie rzecz biorąc, ten typ jąkania może rozpraszać uwagę i być charakterystycznym objawem jąkania. A to może stanowić prawdziwy problem w przypadku filmu, który ma nadzieję na płynne połączenie akcji na żywo i poklatkowej w tę samą sekwencję.

Go-Motion został opracowany jako sposób na tworzenie animacji z mniejszą liczbą zatrzymań ruchu. Podstawową ideą tego procesu jest lekkie przesuwanie lalki lub modelu podczas naświetlania każdej klatki, co powoduje realistyczne rozmycie między każdym twardym resetem. Podczas gdy animacja poklatkowa składa się ze statycznych obrazów i ruchów przyrostowych, animacja ruchu składa się z obrazów obiektu, który został uchwycony w tym samym momencie, w którym się poruszał.
Animatorzy wykorzystali różnorodne techniki do symulacji rozmycia ruchu, z których wiele posuwa się tak daleko, że lekko popychają lalkę, jednocześnie eksponując każdą klatkę, nie zakłócając wszystkiego ani nie poruszając zbytnio. Gdybyś pomyślał sobie „O mój Boże, to brzmi trudniej niż zrobienie kilku zdjęć pozowanej modelki”, miałbyś rację.

Go-Motion był pionierem Przemysłowe światło i magia I kreator efektów dźwiękowych Phil Tibbitt Podczas produkcji Star Wars: Episode Five – The Empire Strikes (1980). Podczas jego wielkiej przerwy Gwiezdne wojny: część IV – Nowa nadzieja, Misje z efektami specjalnymi Tippett obejmowały efekt animacji poklatkowej grupy posągów 3D, które wypełnia na szachownicy. Ta praca otworzyła drzwi dla jego nowatorskiej pracy (i Johna Berga) imperium, W tym bitwa pod Houth, gdzie lodowa baza rebeliantów została zaatakowana przez potężny opancerzony transport terenowy. Jeśli chodzi o animację poklatkową, ta sekwencja jest równie groźna, jak wszystko, co kiedykolwiek stworzyli Willis O’Brien czy Harihausen. Chociaż zastosowano różne techniki i modele o różnych rozmiarach, szybko poruszające się Tauntauny i ociężałe Imperial AT-AT Walkery skorzystały z ruchu, choć w bardziej prymitywnej formie niż później opracowane przez Tippetta i ILM. W przypadku Tauntaunów (dwunożnych, podobnych do wielbłądów stworzeń sojuszu) lalki zostały lekko przesunięte na całej długości. Ścieżka sterowana ruchem Z każdą szczeliną.

READ  Dlaczego Meghan nie może kandydować na prezydenta Stanów Zjednoczonych?

„Ludzie poklatkowi od lat próbują wymyślić sposoby dodania rozmycia ruchu do rzeczy, ale było to bardzo czasochłonne i kłopotliwe, a do tego momentu nic nie wyglądało dobrze” – wyjaśnia Tippett w Heather A. W Wexton Oddział potworów. „Kiedy dotarliśmy do ILM i zaczęliśmy zakładać dla niego sklep imperiumByło bardzo jasne, że jedną z pierwszych rzeczy, które musieliśmy zrobić, było połączenie technologii sterowania ruchem, której używali na statkach kosmicznych, a następnie znalezienie sposobu na zastosowanie jej do unieruchomionych postaci. Skończyło się na tym, że była to bardzo prymitywna grupa, tak jak my, która połączyła dwa rodzaje technologii i zobaczyła, co mogą zrobić ”.

Tak jak kamery sterowane komputerowo były przydatne do windy Gwiezdne Wojny’ Efekty wizualne niebieskiego ekranu na nowych wyżynach, go-Motion starało się wykorzystać potencjał mechanizmów kontroli ruchu w animacji. W najbardziej złożonym przypadku ruch polegał na zaprogramowaniu komputera tak, aby poruszał zewnętrznymi prętami, które nieznacznie manipulowały różnymi punktami manekina podczas każdej ekspozycji. Każdy pręt będzie połączony z silnikami krokowymi połączonymi z komputerem zdolnym do rejestrowania ruchów modelu poruszanych przez dwa atrapy silników. Ten odsłonięty ruch w połączeniu z tradycyjną ręczną manipulacją między klatkami tworzy ruch przegubowy z rozmyciem ruchu, które jest bardzo przekonujące.

Pogromca smoków Phil Tibbitt

Z jednej strony, czas wprowadzenia innowacji Tippetta był szczęśliwy. Gwiezdne Wojny To eksplodowało zapotrzebowanie na efekty wizualne. A w latach 80. przed CGI oznaczało to wiele możliwości dla go-Motion. Technologia pojawia się we wszystkim, od Eborsisk dwugłowy Wierzba (1988) do Potwór Mrocznego Władcy w Kaczor Howard (1986). Ale za moje pieniądze najbardziej niesamowity pokaz sprawności w ruchu miał miejsce w pierwszym projekcie Tippetta imperium1981: Sword Flick and Sorcery Śmiertelny smok. Do wszystkich Śmiertelny smokRyba wizualna mata, tytułowy smok (a jego imię, nie rozumiem, to Vermithrax Pejorative) brzmi niesamowicie. Chociaż do ożywienia życia użyto różnych technologii, błogosławieństwo go-Motion jest widoczne, gdy smok chodzi po Ziemi: kolosalna bestia wędruje gładko przez ciasne jaskinie, nurkując zaciekle za naszym zagrożonym bohaterem bez żadnego jego jąkania – przodków ruchu. Model ruchu naziemnego Pejorative został zaprojektowany, opracowany i wyzwalany przez Tippetta, Stuarta Ziffa i wiele innych projektów ILM i zawierał złożony system kontroli ruchu składający się z sześciu prętów napędzanych silnikiem (po jednym na każdą nogę, po jednym na korpus, i jedną na głowę). Aby pokazać, że jego ruch wygląda identycznie, jeśli nie lepiej, niż jakikolwiek smok CGI, nie musimy szukać dalej niż rok 1991. Smocze serce, Kolejny produkt firmy Tippett’s, któremu brakuje subtelnej, dotykowej wagi, je ne sais quoi.

W czymś w rodzaju skrętu noża Tippett był bezpośrednio zaangażowany w projekt, który uczynił spuściznę poklatkową (a tym samym go-motion): Park Jurajski. Początkowo ruch go-motion miał być szeroko stosowany w efektach dinozaurów w filmie, ale reżyser Steven Spielberg ostatecznie zdecydował się wtedy na nowicjusza w CGI. Tippett pozostał w filmie, ściśle współpracując z zespołem ILM CGI, wykorzystując jego paleontologiczną wiedzę i współpracę przy Dinosaur Insertion Device, tradycyjnym silniku poklatkowym wyposażonym w enkodery ruchu, które przekładają ruch fizyczny na postać cyfrową.

Natomiast ostatni film, który pasuje do ery go-Motion, miał nadejść wkrótce potem, latem 1993 roku Głowy Garthock jest ząbkowany Park Jurajski Zarówno Tippett, jak i oś kariery w branży wyróżniały się efektami wizualnymi. Go-motion wymarło, a wszystkie wielkie wysiłki polegają na ćwiczeniu zatrzymania ruchu jako realnej opcji dla realistycznych efektów animacji. Obecnie mechaniczne rozmycie ruchu należy w dużej mierze do przeszłości i można je teraz symulować cyfrowo w postprodukcji (jest to własny pojemnik robaków).

READ  Młodzież rzuciła etykietkę w zabawnym thrillerze Drunk Bus College

Warto zauważyć, że chociaż pojawienie się niezawodnego CGI nie pomogło przetrwać w ruchu, technologia była również dość droga. Tippett służył obu RoboCop ”Koproducent filmowy i animator, nadzorujący sekwencję realizacji niebezpiecznego robota przeciwdziałającego drabinie ED-209 wraz z Craigiem Hayesem, Randym Dutrą i Harrym Waltonem. ED-209 Impact składa się w większości ze statycznego modelu o masie siedmiu stóp i wadze 300 funtów oraz bardziej wyrazistego manekina. „Nie stać nas na Go-MotionMówi Tibbet Efekty dźwiękowe głosu. „I wiesz, pod względem niezawodności roboty mają tendencję do przystosowywania się do unieruchamiania. Ostatecznie są to największe wnioski: niekoniecznie istnieją „lepsze” lub „gorsze” technologie, tylko to, co pasuje do konkretnej historii (i jej budżetu).

Jaki jest precedens?

Przypuszczalnie podstawowa zasada ruchu w ruchu istnieje co najmniej od lat dwudziestych XX wieku. Mityczna, polsko-rosyjska animacja poklatkowa Ladislas Starvitch Mówi się, że wynalazł tę technikę po osiedleniu się we Francji. Starvitch jest dziś pamiętany jako pionier animacji lalkowej, techniki, którą wynalazł dopiero w swoim filmie z 1921 roku. Piękna Lucaneda. Słynie również z kręcenia filmów z bohaterami zwierząt, w tym z wykorzystaniem martwych owadów na zawiasach drucianych nóg.

Jak wskazuje Mark Player w swoim artykule z 2016 r. „Media-Morphosis”, Starevich przestał się poruszać „był niezwykle płynny w czasie”. Jeśli chodzi o go-Motion, mówi się, że Starevich użył techniki „bump”, dzięki której odsłoniłby lalkę po jej przesunięciu, tworząc zniewalające rozmycie ruchu. Mówi się również, że używał techniki „ruchu stołu”: kiedy ktoś biegł, przesuwał grupę w przeciwnym kierunku. Rezultaty można zobaczyć na własne oczy w kilku późniejszych filmach Starevicha, w tym w jego obrazie z 1937 roku Opowieść o lisie, Jego pierwszy pełnometrażowy film animowany.